Net zoals we onze blik scherp kunnen stellen op iemand in de kroeg, kunnen we ook inzoomen op het gesprek dat die bezoeker voert. Dat laatste gebeurt in je hersenen. Uit het geroezemoes van een heel café kun je met veel concentratie één bepaald gesprek volgen. Je hersenen gebruiken daarvoor de informatie van beide oren, omdat je daarmee geluiden veel beter kunt plaatsen. Probeer maar eens 'scherp te stellen' op een cafégesprek met een oor dicht. Valt tegen...
Dicht achter je knalt een ballon. Je schrikt en je spieren trekken razendsnel samen, inclusief je gehoorbeenspiertjes. Door die spanning verandert het binnenoor razend snel van een geluidsversterker in een geluidsdemper en bespaart daarmee een hoop ellende. Daarom kunnen wij dus schreeuwen zonder doof te worden.
Ook als we slapen komt er geluid binnen. Ons brein beslist dan of het geluid belangrijk genoeg is om wakker te worden. Zo kan het zijn dat een moeder wel wakker wordt van haar huilende baby, maar doorslaapt als de buurman aan het klussen slaat met een drilboor. Dat gebeurt allemaal onbewust. Het brein werkt hier volledig op de automatische piloot.
Dolfijnen zijn zoogdieren zonder oorschelpen. Die zouden erg onpraktisch zijn vanwege de weerstand in het water. Ze vangen het meeste geluid op met het vet in hun onderkaak. Dolfijnen gebruiken - net als vleermuizen - geluid om hun omgeving af te tasten. Die echo's worden via de onderkaak doorgegeven aan hun slakkenhuis, via het bot dus. Dat kunnen wij ook: steek maar eens twee vingers in je oren, terwijl iemand tegen je hoofd tikt.
